รุ่นพี่บ้านเรา

“ตอน ม.6 ผมไม่เคยคิดว่าจะได้เหยียบจุฬาฯ ด้วยซ้ำ บ้านผมทำนาอยู่อำเภอโพนพิสัย พ่อถามคำเดียวว่า ‘มันจะเปลืองบ่ลูก’ ผมตอบไม่ได้เลย เพราะผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะกี่บาท จนได้เจอรุ่นพี่ที่นั่งคุยให้ฟังจริง ๆ ว่าเดือนนึงใช้เท่าไหร่ อยู่หอในถูกกว่ายังไง ผมถึงกล้าไปบอกพ่อว่า ‘ไหวครับพ่อ’ วันนี้ผมเรียนจบแล้ว ส่งเงินกลับบ้านได้ — ความจนไม่ได้แปลว่าเราไปไม่ถึง มันแค่แปลว่าเราต้องหาคนที่รู้ทางมาบอกเรา”

“อาทิตย์แรกที่จุฬาฯ ไม่กล้าพูดเลยค่ะ กลัวเพื่อนล้อสำเนียงอีสาน เห็นเพื่อนพูดอังกฤษคล่อง แต่งตัวดี ก็แอบคิดว่า ‘เรามาผิดที่รึเปล่า’ แต่พออยู่ไปสักเดือน มันมีเพื่อนต่างจังหวัดเยอะกว่าที่คิด สำเนียงที่เคยอายกลายเป็นเรื่องที่เพื่อนว่าน่ารักด้วยซ้ำ ความรู้สึก ‘ไม่คู่ควร’ ตอนแรกน่ะทุกคนเป็น แต่มันหายไปเอง แล้วจุฬาฯ ก็กลายเป็นบ้านหลังที่สองจริง ๆ”

“ผมพื้นฐานไม่ดีเท่าเพื่อน ปีหนึ่งเทอมแรกเกือบร้องไห้ ตามไม่ทันจริง ๆ แต่ผมไม่ยอมแพ้ ไปนั่งถามอาจารย์ ไปติวกับเพื่อน กลางคืนรับติวน้อง ม.ปลาย หาค่าขนมเองไม่ต้องรบกวนทางบ้าน พอปีสองเริ่มอยู่ตัว เกรดขึ้น จุฬาฯ สอนผมว่าเราไม่ต้องเก่งที่สุดตั้งแต่วันแรก เราแค่ต้องไม่หยุด น้องคนไหนกลัวว่าพื้นฐานสู้เพื่อนไม่ได้ — พี่เคยเป็นแบบนั้นเป๊ะ แล้วพี่ก็รอดมาได้ น้องก็รอด”